[VIEWED 12805
TIMES]
|
SAVE! for ease of future access.
|
|
The postings in this thread span 2 pages, go to PAGE 1.
This page is only showing last 20 replies
|
|
Ok
Please log in to subscribe to Ok's postings.
Posted on 07-20-05 10:02
PM
Reply
[Subscribe]
|
Login in to Rate this Post:
0
?
|
|
Friends, I start this thread to collect the evidences of some brutal acts of GYANENDRA KAAL (including articles, pictures and news!). Although it is fairly late to summarize hundreds, if not thousands, of such incidences since FEB 1 (better to say since Asoj 18!), the present situation of Nepal clearly shows many more in the offing !. ---- OK Here goes from Kantipur: http://www.kantipuronline.com/nepali/kolnews.php?&nid=46311 'बाँचेकोमा छक्क पर्छु? दीपक अधिकारी - घटना गएको २९ माघको हो । म झापाको भद्रपुरबाट 'नौलो आवाज साप्ताहिक' निकाल्छु, सीमित साथीहरूको सहयोगमा । त्यस दिन साँझ ५ बजे भद्रपुर- १४ संगमचोकस्थित कार्यालय पुग्दा सहकर्मी मदन पोखरेललाई सेनाले पक्राउ गरी लगेको थाहा भयो । खबर पाएलगत्तै साथीको खोजीमा निस्कन आँट आएन । चन्द्रगढीस्थित जवरजंग गुल्ममा फोन गरेँ । 'तपाईंको साथी यहीँ छ, घरमै भएजस्तो हो' जवाफ थियो- 'सुर्ता नगर्नुस्, भोलि बिहान लिन आउनोस् ।' भोलिपल्ट अर्थात् फागुन १ गते सखारै गुल्म पुग्दा १० बजेपछि आउनु भनियो । म मध्याह्न १२ बजे गुल्म पुगेँ । सेनाका हवल्दार मेजरले 'ठीकै छ, साथी जिम्मा लिन जानोस्' भने । सेनाको जवानसाथ लगाई मलाई लगियो । म साथीसँगै फर्किन आतुर थिएँ तर ब्यारेक घुमाएर म स्वयंलाई अँध्यारो कोठामा थुनियो । हातमा हत्कडी लगाइयो । छाँगाबाट खसेझैं भएँ । मलाई मेरो अपराध के हो, बताइएन । त्यहाँ तीन दिनपछि ४ फागुनको साँझ ५ बजे आँखामा पट्टी लगाएर बाहिर निकाले । गाडीमा बसाए । र, अज्ञात ठाउँ लगे । एक ठाउँमा पट्टी खोलिदिए । तर त्यो कोठा थिएन । सेनाको बंकरजस्तो थियो । भित्तामा रगतका टाटा र रौंहरू थिए । छेवैमा तारहरू छरपस्ट थिए । पछि था'भो, मलाई चारआली ब्यारेक ल्याइएको रहेछ । त्यहाँ सेनाका जवानहरू भनिरहेका थिए 'यो कोठामा तीनजना त मरिसके, अब चार पुग्ने भो ।' जीवन यति नै रहेछ जस्तो लाग्यो । अरूभन्दा पनि अपराधै थाहा नपाई मारिने भएँ भनेर मनमा औधि कुरा खेल्यो, त्यस रात । भोलिपल्ट बिहान आठ बजे जवानहरू आए । आँखामा कालोपट्टीमै बाहिर निकाले । सायद त्यो ब्यारेकको चौर थियो । त्यहीँ लडाए, अनि बेस्सरी कुटे । आँखाको पट्टी यथावत् थियो, उनीहरूले पानी छयाप्तै कुटिरहे । सुनेको थिएँ, पानी छयापेर कुट्दा डाम बस्दैन । सायद उनीहरू त्यही सूत्र अपनाउँदै थिए । उनीहरूले मलाई 'माओवादी कमान्डर हुँ भन्, तुरुन्तै छाडिदिन्छु' भने । मैले 'म पत्रकार हुँ माओवादी होइन, नभएको कुरा कसरी भन्छु' भन्दै प्रतिवाद गरिरहेँ । उनीहरूको कुटाई अविरल थियो । पानी छयाप्दै कुट्दा यो क्रम दुई घन्टा लम्बियो । क्रमश:
|
|
|
The postings in this thread span 2 pages, go to PAGE 1.
This page is only showing last 20 replies
|
|
Ok
Please log in to subscribe to Ok's postings.
Posted on 07-20-05 10:22
PM
Reply
[Subscribe]
|
Login in to Rate this Post:
0
?
|
|
Another one--- little old but remains in mind forever http://www.kantipuronline.com/nepali/kolnews.php?&nid=45000 'आमालाई मारेपछि लुगामा बन्दुक लुकाए' सरस्वती कार्की/लीला बराल टाघनडुब्बा -झापा, असार २२ - 'म सुतेको थिएँ, उनीहरूले हप्काउँदै उठ् भनेपछि म उठ्तै थिएँ, अर्कोले लुगामुनि कालो के लुकायो,' आमा हत्याको घटना सम्झँदै समीर अधिकारीले भने- 'पछि त्यहीँबाट बन्दुक निकालेर तेरी आमा माओवादीमा लागेर हतियार बेच्दिरैछे हैन ? ल हेर् भनेर देखाए ।' आइतबार बिहान टाघनडुब्बा-७ की सर्वसाधारण ३८ वषर्ीया रमा अधिकारीलाई सुरक्षाकर्मीले गोली हानी हत्या गरेका थिए । सादा पोसाकका सुरक्षाकर्मीले आमालाई माओवादी बनाउन गरेका क्रियाकलाप देख्ने १३ वषर्ीय बालकलाई त्यतिबेलासम्म आमाको हत्या भएको थाहा थिएन । 'तेरी आमा माओवादी हो कि होइन ? हतियार बेच्ने हो कि होइन ? भन्' भन्दै सुरक्षाकर्मीले आफूलाई सुत्न, बस्न, उठ्न लगाउँदै पीडा दिएको उनले मंगलबार घटनास्थल पुगेका सञ्चारकर्मी र अधिकारवादीलाई सुनाए । छोरालाई समेत मार्ने त्रासले बुवा देवीप्रसाद जबरजस्ती कोठामा पुगेका थिए । 'बाबाले नानी यिनीहरूले आमालाई मारे नि थाहा पाइस् भन्नुभयो,' आँसु झार्दै समीरले भने- 'झ्यालबाट हेर्दा आमा दलानमा लडिरहनुभएको थियो ।' उनीहरुले हल्ला गरे अझै पाँच-छ जना मार्ने भनेको उल्लेख गर्दै उनले सुनाए- 'बाबालाई 'नि मारे भने के गर्नु भनेर बाबालाई नबोल्नु भन्दै तानें ।' देवीप्रसादका अनुसार सुरक्षाकर्मीले 'बाहिर जा' भनेर रमालाई दलानतिर खेदेपछि गोली हानेका थिए । 'शव पुर्न उनीहरूले खाल्डो खन्न थाले,' घरनजिकै रहेको खाल्डो देखाउँदै उनले भने । मुचुल्का तयार गर्ने जिल्ला कार्यालयका एक प्रहरीलाई चिनेकाले हारगुहार गर्दै शव मागेको उनले बताए । उनै सुरक्षाकर्मीलेे देवीप्रसाद घर नभएका बेला गत ११ गतेसमेत आएर रमासँग कुराकानी गरेका थिए । सुरक्षाकर्मीले दोहोरो भूमिका निर्वाह गर्ने 'खराब चरित्रकी' स्थानीय कर्ण थरकी युवतीको झोसपोलमा निर्दोष व्यक्ति मार्न थालेको गाउँलेको आरोप छ । जिल्लास्थित उच्च सुरक्षा स्रोत भने ती युवतीलाई माओवादीको आशंकामा पक्राउ गरेको बताउँछ । आफूहरू दोहोरो मारमा परेको जनाउँदै स्थानीयवासीले पीडितलाई क्षतिपूर्ति र दोषीलाई कडा कारबाही माग गरेका छन् । 'भात दिएन भने माओवादीले मार्ने, दिए सुरक्षाकर्मीले मार्ने !' टाघनडुब्बाका पूर्वअध्यक्ष लक्ष्मीप्रसाद उप्रेतीले भने- 'अनि गाउँलेलाई कसको के भर !' झापास्थित हुरेक्ड, इन्सेक, कानुनव्यवसायीले पनि मंगलबार संयुक्त विज्ञप्ति जारी गरी निर्दोष महिलाको हत्यामा संग्लनलाई कडा कारबाही माग गरेका छन् ।
|
|
|
sajhabusaima
Please log in to subscribe to sajhabusaima's postings.
Posted on 07-20-05 10:36
PM
Reply
[Subscribe]
|
Login in to Rate this Post:
0
?
|
|
काल आय पछि भैसिले भिर खोजछ, मानिस ले निउ खोजछ। काल ले कुतकताइ सकेको छ यो सरकार लाई पनि तयति मात्र हो।
|
|
|
son of Nepal
Please log in to subscribe to son of Nepal's postings.
Posted on 07-21-05 4:10
AM
Reply
[Subscribe]
|
Login in to Rate this Post:
0
?
|
|
thank you buddy for this effort. kg will sure go to hell with his hanumans.
|
|
|
Charikote Maila
Please log in to subscribe to Charikote Maila's postings.
Posted on 07-21-05 9:08
AM
Reply
[Subscribe]
|
Login in to Rate this Post:
0
?
|
|
Can anyone translate these documents. I am creating one website having all of these Gyane's Kartut. Down with Gyane and His Cornies.
|
|
|
lazywally
Please log in to subscribe to lazywally's postings.
Posted on 07-21-05 11:10
AM
Reply
[Subscribe]
|
Login in to Rate this Post:
0
?
|
|
Has anyone read Naulo Awaj Saptahik?? I haven't either. So I will not make judgements about this alleged event. Take a guess. what kind of newspaper do you think Naulo Awaj is?
|
|
|
mampaka
Please log in to subscribe to mampaka's postings.
Posted on 07-21-05 1:32
PM
Reply
[Subscribe]
|
Login in to Rate this Post:
0
?
|
|
Hey SON OF NEPAL! Thank you buddy for this effort. kg will sure go to hell with his hanumans. No man, you still putting K against this Gyane animal? its DG; dada Gyane not king gyane.
|
|
|
Raybati
Please log in to subscribe to Raybati's postings.
Posted on 07-21-05 1:38
PM
Reply
[Subscribe]
|
Login in to Rate this Post:
0
?
|
|
How about brutality caused by Girija Kaal, Prachanda Kaal, Baburaam Kaal... I am hoping KAAL takes them all soon! Caio RT
|
|
|
Ok
Please log in to subscribe to Ok's postings.
Posted on 07-22-05 9:46
PM
Reply
[Subscribe]
|
Login in to Rate this Post:
0
?
|
|
http://www.kantipuronline.com/nepali/kolnews.php?&nid=46498 दोहोरो असुरक्षामा गाउँले गुणराज लुइँटेल/राजेन्द्रप्रताप शाह आरुघाट -धादिङ, साउन ७ - सुरक्षाकर्मीले निःशस्त्र नागरिकलाई सुुरक्षा दिने कि नागरिकले सुुरक्षाकर्मीको सुुरक्षा गर्ने ? धादिङ र गोरखा सीमावर्ती बजार आरुघाटबासीले एक महिनादेखि यो प्रश्न गरिरहेका छन् । किनमेल गरिरहेका दुुई सैनिकको असार ४ गते माओवादीले हत्या गरेपछि सुुरक्षाकर्मीको आक्रमणको तारो भने स्थानीयवासी भएका छन् । 'माओवादी पालेको' आरोपमा स्थानीयवासीमाथि कुुटपिटमात्रै भएन कि एक महिनासम्म बजारसमेत नियमित खुुल्न सकेन । पीडितहरूका अनुुसार सुुरेन्द्र श्रेष्ठको कपडा पसलमा आरुघाटस्थित संयुुक्त सुुरक्षा क्याम्पका दुुई सैनिक दिलीप मुुखिया र सुुनीलकुुमार तामाङको माओवादीले हत्या गरेका थिए । सँगै आएका चार सैनिक अर्को पसलमा किनमेल गरिरहेका थिए । 'हत्या भएको थाहा पाएर पनि उनीहरू ब्यारेकतिर फर्के,' एक स्थानीयवासीले भने- 'तर माओवादीलाई त्यत्तिकै जान दिएको र माओवादीको मतियार भन्दै हामीले सुुरक्षाकर्मीबाट निरन्तर प्रताडित हुुनुुपरेको छ ।' दुुवैतिरबाट पीडित भएको पीडा सुनाउँदै सुुरेन्द्र भन्छन्- 'माओवादीले घरभित्र घटना गराएको पीडामा सुुरक्षाफौजबाट पनि हामीलाई सान्त्वना मिलेन ।' अरू दिनभन्दा शनिबार उनको पसलमा भीडभाड थियो । त्यही बेला आएका दुुई अपरिचितले दुई सुुरक्षाकर्मीलाई कञ्चटमा गोली हानेका थिए । मुुखियाको तत्काल मृत्युु भयो भने तामाङलाई उपचारका निम्ति स्थानीय बासिन्दाले नै स्वास्थ्य चौकी लगे । उनको उपचारकै क्रममा मृत्युु भयो । स्थानीयवासीका अनुुसार माओवादीलाई नपक्रेको निहुुँमा सुुरक्ष्ााकर्मीले कुुटपिट गर्न र पसल बन्द गराउन थाले । तीन दिनसम्म बिजुुलीको लाइन काटियो । झन्डै एक महिना बजार बन्द रह्यो । असार १३ गतेबाट बिहान ९ बजेदेखि अपराह्न २ बजेसम्म, १६ गतेबाट बिहान ८ देखि ४ बजेसम्म र साउन २ देखि बिहान ६ बजेदेखि बेलुुका ६ बजेसम्म पसल खोल्न दिइएको छ । राति १२ घन्टा कफ्यर्ुु छ । मानव अधिकारवादीले सार्वजनिक गरेको प्रतिवेदनमा धादिङका प्रमुुख जिल्ला अधिकारी रामशरण चिमोरियाले भने कफ्यर्ुुको आदेश आफूले जारी नगरेको बताएका छन् । 'कफ्यर्ुुको आदेश प्रशासनबाट मात्र जारी हुुने भएकाले मबाट त्यो आदेश जारी भएको छैन,' उनले भनेका छन् । 'सुुरुका १०/१२ दिन त झ्यालढोका खोल्नसमेत पाइएन,' किराना पसले बिलप्रसाद श्रेष्ठले कान्तिपुुरसँग भने- 'बिहानदेखि ढोका खोल्न दिइएको तीन दिन भयो ।' क्रमश:
|
|
|
Ok
Please log in to subscribe to Ok's postings.
Posted on 07-22-05 9:47
PM
Reply
[Subscribe]
|
Login in to Rate this Post:
0
?
|
|
सदरमुुकाम धादिङबेसीबाट करिब ८ घन्टा पैदलमा पुुगिने यो पुुरानो बजारका वासिन्दा अझै समस्याबारे बोल्न डराउँछन् । असार १४ गते इन्सेक, कोक्याप, हिमराइट, रिलेक, गैसस महासंघ, सिनेट नेपाललगायतका संस्थाका आठ मानव अधिकारवादी अनुुसन्धानका निम्ति पुुगेका थिए । 'त्यो बेला हामी कम्ती खुुसी भएका थिएनौं,' एक पसलेले भने- 'तर उनीहरू गएपछि हामीलाई मानव अधिकारवादीलाई कसले बोलायो भनेर सोधपुुछ गरियो ।' चार वर्षपहिले संयुुक्त सुुरक्षाफौज बस्न आउनुुअघिको उनीहरूको पीडा बेग्लै थियो । उनीहरूलाई माओवादीले चन्दा र सहयोगका लागि हैरानी दिन्थे । सुुरक्षाकर्मी बसेपछि त्यो पीडाबाट उनीहरू मुुक्त भएका थिए । तर सुुरक्षाकर्मीबाट भएको दुुव्र्यवहारपछि उनीहरू दोहोरो असुरक्षा महसुस गर्न थालेका छन् । स्थानीयवासीको सबैभन्दा ठूलो चित्तदुुःखाइ केमा छ भने उनीहरूलाई आफ्नो कुुरा भन्नसमेत नदिई कुुटपिट गरियो । उनीहरूका अनुुसार बजार क्षेत्रमा मात्रै २ सयभन्दा बढीले पिटाइ खाएका छन् । अझ त्यो बाटो हिँड्नेहरूले खाएको पिटाइको कुुनै गणना छैन । चार महिनादेखि टेलिफोनबाट समेत वञ्चित उनीहरूले आफूलाई निकै ठूलो बन्धनमा परेको अनुुभव गरेका छन् । आफ्नाबारे कतैबाट सुुनुुवाइ नभएपछि आफूहरूको संरक्षण गर्ने कुुनै निकाय नै नभएको जस्तो ठानेको समेत उनीहरूले बताए । उनीहरू सुरक्षाकर्मीसँग असन्तुष्ट देखिन्थे । तर सेनाका स्थानीय एक अधिकृतले स्थानीय बासिन्दासँग सम्बन्ध राम्रो भएको बताए । 'सुुरुका दिनमा केही तुुषारापात भयो,' उनले भने- 'अहिले राम्रो छ ।' मानव अधिकारवादीको प्रतिवेदनमा आरुघाटका सहसेनानी रुद्रदेव पाण्डेलाई उद्धृत गर्दै लेखिएको छ- 'हाम्रा केटाहरू मारिएपछि छानबिनका क्रममा दौडिँदा कसैमाथि ठेस लागेको हुुनसक्छ, कसैलाई धक्का लागेको हुुनसक्छ । त्यसलाई कुुटपिट भएको मान्नुु हुुँदैन ।' आफूमाथि भएको पिटाइका सम्बन्धमा प्रतिवेदनमा पूर्वसैनिक टेकबहादुुर श्रेष्ठले भनेका छन्- 'म पनि पूर्वआर्मी हुुँ भन्दा अशिष्ट गालीगलौज गरे । बाँसको लौराले मेरो दायाँ हातमा पिट्दा कान्छी औंला दोबि्रयो । त्यसपछि फेरि बायाँ हातमा पनि हिर्काए । पुुनः बुुटले हाने । गालामा हातले पनि हिर्काए । त्यसपछि अर्को मान्छे भएतिर झम्टिए ।' पिटाइ धेरैले खाए । 'यहाँ को-को पिटिए भन्दा पनि कसले पिटाइ खाएन र किन खाएन भन्नेमात्र चर्चा छ,' एक बजारवासीले भने । मानव अधिकारवादीले असार २४ मा सार्वजनिक गरेको प्रतिवेदनमा कुुटाइबाट घाइते र पीडित हुुनेमा जीवन श्रेष्ठ, ज्ञानप्रसाद अधिकारी, दिनेश ढकाल, पीपेन्द्र कँडेल, भगवान श्रेष्ठ, सुुरेन्द्र श्रेष्ठलगायत ३७ को नाम उल्लेख छ । घटना विवरण उल्लेख गर्दै प्रतिवेदनमा भनिएको छ- 'अध्ययन टोली असार १४ गते दिउँसो करिब साढे तीन बजे धादिङतर्फको बजारमा पुुग्दा बजार पूरै बन्द थियो । केही घरको ढाकाबाहिर उभिइरहेका थिए । टोली पुुगेपछि तत्कालै जम्मा भएका बजारवासी सुुरक्षाकर्मीले देख्ने डरले बाहिर बजार चोकमा उभिन डराएका थिए ।'
|
|
|
Hushpuppy
Please log in to subscribe to Hushpuppy's postings.
Posted on 07-22-05 9:57
PM
Reply
[Subscribe]
|
Login in to Rate this Post:
0
?
|
|
wish we could circulate these posts to UN too, besides our frens and family...i wonder how people can survive such atrocties and carry on living a false livlihood..
|
|
|
Pisces
Please log in to subscribe to Pisces's postings.
Posted on 07-23-05 7:15
AM
Reply
[Subscribe]
|
Login in to Rate this Post:
0
?
|
|
Hasn't this been happening even before gyane.. One boy was shot dead by Army when he was trying to escape, when he saw those army killing another adult. One woman was shot dead in Hetauda when she was collecting woods in community forest. What you have to say about this..
|
|
|
Futurenepal
Please log in to subscribe to Futurenepal's postings.
Posted on 07-27-05 10:52
PM
Reply
[Subscribe]
|
Login in to Rate this Post:
0
?
|
|
सेनाको गोलीले वृद्ध दम्पती घाइते कास राजविराज, साउन १२ - सेनाको गोली लागि मंगलबार राति स्थानीय वृद्ध दम्पती घाइते भएका छन् । सुरक्षा बेसक्याम्पमा सेनाले चलाएको गोलीको छर्रा घरैमा सुतिरहेका अवस्थामा उनीहरूलाई लागेको थियो । सेनाले 'अभ्यास गर्न' चलाएको गोलीको छर्रा लागेर फत्तेपुर-२ का ७२ वषर्ीय लालबहादुर बिष्ट र ६६ वषर्ीया पत्नी पम्फा घाइते भएका हुन् । बिष्टको घर बेसक्याम्पदेखि ३ सय मिटर टाढा छ । पम्फाको दाहिने नाडीमा र लालबहादुरको ढाडमा छर्रा लागेको छ । क्याप्टेन प्रेमकुमार तामाङले गोली नियमित अभ्यासका क्रममा चलेको बताए । http://www.kantipuronline.com/nepali/kolnews.php?&nid=46945
|
|
|
Futurenepal
Please log in to subscribe to Futurenepal's postings.
Posted on 07-27-05 10:54
PM
Reply
[Subscribe]
|
Login in to Rate this Post:
0
?
|
|
सुकुम्बासीका टहरा भत्काइयो कास राजविराज, साउन १२ - सातायता घोघनपुर-८ र ९ को पौडा खोलाकिनार बारघरेमा बस्दै आएका करिब दुई सय सुकुम्बासी परिवारको घरटहरा भत्काइएको छ । जिल्ला वन कार्यलय, प्रहरी, जिल्ला प्रशासनको संयुक्त टोलीले मंगलबार घर टहरा भत्काइ दिएको हो । प्रतिकार गर्ने मेगेन्द्र विश्वकर्मा र जितबहादुर विश्वकर्मालाई सुरक्षाकर्मीले पक्राउ गरेको छ । स्थानीय निखुरी हात्तीलेट समुदायिक वन उपभोक्ता समितिको उजुरीका आधारमा वनक्षेत्रमा बसोबास गरेको करिब ८५ घर भत्काइएको वन कार्यालयले जनाएको छ ।
|
|
|
Geman
Please log in to subscribe to Geman's postings.
Posted on 08-07-05 1:00
PM
Reply
[Subscribe]
|
Login in to Rate this Post:
0
?
|
|
प्रशान्तकी पत्नी पनि खाल्डोमा ? काठमाडौं । 'दाइ ? मेरो दर्ुइवटी छोरी छन्, मेरो बूढासमेत जीवित हुनुनुन्न' भन्दै ती महिला निकै बिलौना गर्दै रोइन्, जब उनीमाथि यहा? उल्लेख गर्न नसक्ने यौन व्यवहार भयो । तर पनि, उनको कुरा सुनिएन । ती महिलाको संवेदनशील अङ्गहरुमा करेन्ट लगाइयो । भन्नै नमिल्ने यौन दुर्व्यर्वहार र यस्तो कठोर यातना कमजोर शरीर भएकी एउटी महिलाले कसरी थेग्न सक्थिन् र -.... उनको प्राणपखेरु यस्तै यातनाकाबीच उड्यो । त्यसपछि ०६० पुस २ गते उनीसहित चारजना महिला माओवादीहरुको लाश काठमाडौंबाट उत्तरपश्चिमतिर पर्ने शिवपुरीको जङ्गलमा लगेर गाडियो । माथि उल्लेखित चरम यातना पाएर मृत्युवरण गर्न पुगेकी ती महिला थिइन्- दर्ुगा बिसंखे । अर्को एकजना साथीस?ग मंसीरमा चन्दा उठाउन गएका बेला 'चन्दादाता' बाट सुरक्षाफौजलाई खबर गरिएपछि पक्राउ परी मारिएकी दर्ुगामाथि यस्तो व्यवहार मोहनसमशेरबाट जफत गरी राष्ट्रियकरण गरिएको महाराजगञ्जस्थित लक्ष्मी निवासमा भएको थियो । चर्को यातनासहित मारिएका अन्य महिलाहरु थिए, गत पुसमा 'आत्मर्समर्पण' पछि सेनाको बलाजुस्थित १ नं. बाहिनीमा आत्महत्या गरेका साधुराम देवकोटा उर्फ'प्रशान्त' की जीवन संगिनी कौशीला पोखरेल र अर्की माओवादी कार्यकर्ता कला तिवारी । उनीहरु सबैको प्राणपखेरु उही स्थानमा उही मितिमा गएको थियो । कस्तो दुःखको कुरा ? यसरी अमानवीय तरिकाले जीवन गुमाएकी कलाका पिताले छ महिनाअगाडि नै आफ्नी छोरी तथा स?गै पक्राउ गरिएका ज्वाइ?को स्थिति पत्ता लगाउन श्री ५ मासमेत निवेदन दिएका थिए । तर, जनआस्थाको विश्वस्त स्रोतले उनीहरुको प्राणपखेरु कसरी उडेको थियो भन्ने विस्तृत विवरण दि?दै उनीहरु जीवित नरहेको दुःखद् जानकारी दिएको छ । सेनाको कब्जामा परेपछि यी सुश्री दुलालसहितका निरीह माओवादी चेलीहरुमाथि कस्तो दुर्व्यर्वहार भयो र कडा यातना दिइयो भन्ने कुरा हामी सभ्य समाजलाई सुनाउन सक्दैनौं । बेपत्ता पारिएका आफन्तजनको वास्तविक स्थिति पत्ता लगाउन कहिले मानवअधिकारवादी कहा? त कहिले सञ्चार माध्यमका कार्यालयहरुमा पुगेर सहयोगका लागि अनुरोध गर्ने परिवाजनहरु झिनो आशा राख्दै व्यारेकहरुमासमेत पुग्ने गर्थे । तर, उनीहरुलाई पक्र?दै नपक्रेको जवाफ सम्बन्धित निकायबाट पाउ?थे । पक्र?दै नपक्रेको जवाफ उनीहरुले किन पाउ?थे भन्ने कुराको रहस्य उनीहरुको यस्तो अमानवीय मृत्युस?गै उद्घाटित भएको छ । continue....
|
|
|
Geman
Please log in to subscribe to Geman's postings.
Posted on 08-07-05 1:01
PM
Reply
[Subscribe]
|
Login in to Rate this Post:
0
?
|
|
....यी चेलीहरुको यसप्रकारले प्राणान्त भएको समाचार दर्ुइ हप्ताअघि नै प्राप्त भएपछि जनआस्थाले थप जानकारीका लागि राष्ट्रिय मानवअधिकार आयोगमा सर्म्पर्क गरेको थियो । आयोगका अधिकृत अच्युत आचार्यले जानकारी दि?दै भन्नुभएको थियो- यीमध्ये कौशिला पोखरेलको हत्या भएको छैन, किनभने गत महिनामात्र हामीले सिंहदरबारस्थित गणमा उनलाई भेटेर तस्वीरसमेत खिचेका थियौं । तर, भोलिपल्टै आचार्यले त्यसलाई सच्याउ?दै भन्नुभयो- हामीले भेटेर फोटोसमेत खिची ल्याएकी बन्दी कौशिला पोखरेल हैन, कौशिला दाहाल रहिछन् ।' पोखरेलको बारेमा जहिले सोद्धा पनि सुरक्षा निकायबाट आफ्नो हिरासतमा नरहेको जानकारी आउने गरेको जानकारी पनि आचार्यबाट पाइयो । कुनै पनि व्यक्तिको मृत्युको समाचार निकै गह्रुङ्गो हुन्छ । थुप्रै व्यक्तिहरु यसरी नै मारिएको खबर जनआस्था कार्यालयमा आइपुग्छन् । हामी हाम्रा विभिन्न स्रोेतहरुमार्फ् त्यसको पुष्टि भएपछि मात्रै विवरणसहित दिने गर्र्छौं । यस्तै मृत्यु -हत्या) को समाचार हामीले कृष्णसेन 'इच्छुक' र मैना सुनुवारको बारेमा दिएका थियौं, जुन समाचार असत्य सावित भएनन् । मैना सुनुवारको हत्याका बारेमा त सेनाले नै छानबिन गर्दैछ र कर्र्णोल बबी खत्रीसहित केही व्यक्तिलाई अभियुक्त ठहर गरी सैनिक हिरासतमा राखेको छ । जानकारी अनुसार, यी चारजना महिला माओवादी बन्दीहरु थुनामा रह?दा भैरवनाथ गणको गणपतिको रुपमा अहिले जुम्लास्थित चौबीस बाहिनीमा कार्यरत लेफि्टनेन्ट कर्र्णोल राजु बस्नेत थिए, जो त्यसलगत्तै संयुक्त राष्ट्रसंघअर्न्तर्गत शान्ति सेनाको रुपमा बुरुण्डीसमेत खटिएर गए । जुनबेला यी चार 'बेपत्ता' महिला माओवादी बन्दीहरुको ज्यान गयो, त्यसबेला उनी निकै तनावमा थिए, किनभने उनका दाजु किरणबहादुर बस्नेतको माओवादीले उस्तै क्रूर तरिकाले हत्या गरेका थिए । यससम्बन्धमा प्रतिक्रिया लिन सैनिक जनसर्म्पर्क निर्देशनालयमा सर्म्पर्क गर्दा सेनानी सुशील दाहालले अनभिज्ञता दर्शाउ?दै भन्नुभयो- केही समयअघि प्रशान्तकी पत्नीले पनि सुसाइड गरिन् भन्ने बजार हल्ला मैले पनि सुनेको हु? । वास्तविकता पत्ता लगाउन छाउनीलगायत सबै ठाउ?मा सोधखोज गर्दा उनलाई हामीले नियन्त्रणमशहा लिएको देखिएन । Taken from: Janashtha Weekly http://www.nepalnews.com.np/contents/nepaliweekly/janastha/2005/aug/aug03/mainnews.php#3
|
|
|
Geman
Please log in to subscribe to Geman's postings.
Posted on 08-08-05 11:48
AM
Reply
[Subscribe]
|
Login in to Rate this Post:
0
?
|
|
juss have a look and compare the news. SARAKARI News Taken from RNA Website: http://www.rna.mil.np/news.php?newsid=968&&lan=np सुरक्षाफौजको कारवाहीमा २ (दुइ) आतंककारीको मृत्यु मिति २०६२ श्रावण १८ गते सुरक्षाफौजले सञ्चालन गरेको खोजतलासको कारवाहीको क्रममा सुरक्षाफौजको कारवाहीमा बझाङ्ग जिल्लाको भाँडेबगर इलाकामा १ तथा यही श्रावण १७ गते जाजरकोट जिल्लाको भेडेलेक इलाकामा आतंककारी समुहका कथित जनसरकार प्रमुख काली बहादुर वली "रमेश" उपनाम गरेका १ समेत गरी २ जना आतंककारी मृत्यु भएको छ । सुरक्षाफौजले घटनास्थलहरुबाट डेटोनेटरहरु, पाइप बम तथा सकेट बमहरु, बिष्फोटक पदार्थ, बिद्युतीय धराप सञ्चालनमा प्रयोग हुने उपकरणहरु, कम्ब्याट ड्रेसहरु एवं आतंककारी दस्तावेजहरु बरामद गरेको छ । Nepal Samachar Patra http://newsofnepal.com/ffstory.asp?sn=6213 सुरक्षाफौजद्धारा र्सवसाधारणको हत्या जाजरकोटको खलंगामा गस्तीमा गएको सुरक्षाफौजको टोलीले जिल्लाको पुन्मा-५ भेरर्खर्क घर भएका एक र्सवसाधारणको निर्मम हत्या गरेको छ। सुरक्षाफौजले स्थानीय कालीबहादुर वलीलाई नियन्त्रणमा लिई हत्या गरेको थियो।घरमा भैंसी दुहिरहेको बेला उनलाई नियन्त्रणमा लिई घरनजिकैको जंगलमा गोली हानेर हत्या गरिएको आइतबार वीरेन्द्रनगर आइपुगेका मृतकका आफन्तले बताए।वलीलाई नियन्त्रणमा लिइसकेपछि सुरक्षाफौजले आंखामा पट्टी बांधी चरम यातना दिएको र हत्या गरिसकेपछि शव गाडेको ठाउंमा बम झुन्डयाइदिएकाले हत्याको तीन दिनपछि पनि परिवारले शव उठाउन नसकेको उनीहरुले बताए। यही साउन १८ गते सुरक्षाफौजले हत्या गरेको वलीलाई २० गते मात्र दोहोरो भिडन्तमा मारिएको भनी रेडियो नेपालले प्रचार गरेकोसमेत आफन्तले दुःखेसो गरे। माओवादीको आशंकामा हत्या गरिएका वलीलाई माओवादीले जबर्जस्ती वडा जनसरकार प्रमुख बनाएपछि जिल्ला प्रहरी कार्यालय जाजरकोटमा आई आफूलाई माओवादीले जबर्जस्ती वजस प्रमुख बस्न दबाब दिएको जानकारी गराएका थिए। त्यसपछि उनलाई प्रहरीले घर फर्काइदिएको थियो। हत्यापछि वलीका श्रीमतीसहित चार बालबालिकाको अहिले बिचल्ली भएको छ।
|
|
|
Geman
Please log in to subscribe to Geman's postings.
Posted on 04-06-06 9:19
AM
Reply
[Subscribe]
|
Login in to Rate this Post:
0
?
|
|
from Janaastha Weekly बलात्कारको मुखबाट बाहिरि“दा विमसु
bimasu2000@yahoo.com बन्दीगृह, अर्थात् यातनागृहभित्रको दारुणिक कथा हो यो । हामी २१ औं शताब्दीमा प्रवेश गर्यौं भन्न पनि लाजलाग्दो छ यो कथा । मानवअधिकारको फत्तुर हा“क्ने सुरक्षाकर्मीभित्रका बलात्कारी झुण्डको अत्याचारको शिकार ममात्रै होइन, थुप्रै महिला मभन्दा बढी मात्रामा भइसक्नुभएको छ । तर, म निसंकोच आफूलाई प्रस्तुत गर्ने साहस राखेर यी पंक्तिहरुमा प्रकट भइरहेकी छु । झापाको धरमपुर गाविस वडा नं. ५ मा पर्छ मेरो घर । घरकी म एक्ली छोरी हु“, न दाजुभाइ छन्, न बुबा नै । सानैदेखि हो, मेरो व्यक्तिगत जीवन जटिलताबीच हर्ुर्किएको । ममा चेतनाको विकास भएस“गै मैले महिलामाथिको उत्पीडन भोगेकी हु“ । परिवारभित्रै छोरीमाथि अन्याय भएका घटनाहरुले मैले सबैलाई आफूजस्तै ठान्न थाले“ । सामाजिक र सांस्कृतिक क्रान्ति भन्ने कुरा नबुझ्दै हो, म त्यसप्रति निष्ठावान भएकी । उमेर का“चै छ“दा म परिवर्तनको सपना देख्थे“ । धरमपुरस्थित मंगलबारेमा रहेको श्री मोति माविमा अध्ययनरत छ“दा केही राजनीतिक चेतना हासिल गर्ने अवसर पाएकी थिए“ । मैले भोगेका सामाजिक विभेदलाई ०५२ सालदेखि सशस्त्र जनयुद्धमा ओर्लिएको नेकपा -माओवादी) ले मात्रै हल गर्नसक्छ भन्ने मेरो ठम्याई रह्यो । मालेमावादको विकासबाट सामाजिक र सा“स्कृतिक संरचनामा आमूल परिवर्तन आउ“छ भन्ने विश्वासका साथ म असंगठित रुपमै भएपनि माओवादी बन्न पुग“े । जतिबेला ममा मालेमावादको चेनता हावी भयो, म एसएलसी दिएर बसेकी थिए“ । लगत्तै उच्चशिक्षा अध्ययनको सिलसिलामा काठमाडौं आई रत्नराज्य क्याम्पसमा भर्ना भए“ । रमेश श्रेष्ठ, गीता अधिकारीलगायतका अखिल -क्रान्तिकारी) स“ग सम्बद्ध साथीहरुको सर्म्पर्कले मैले पनि संगठनमा काम गर्ने अवसर पाए“ । मुलुक र जनताका लागि जनयुद्ध एउटा महान अवसर हो भन्दै म त्यसमा होमिएकी हु“, यर्सथ जस्तै यातना र मृत्यु पनि स्वीकार गरेकी थिए“ । अखिल -क्रान्तिकारी) ले ०५८ साउन ४ मा बन्दको कार्यक्रम तय गरेको थियो । हामी प्रचारप्रसारको क्रममा रातदिन हि“ड्थ्यौं । विशेषतः विद्यालयहरु गएर औपचारिक पत्रसाथ हामी बन्द सफलताका लागि आग्रह गर्दथ्यौं । त्यसै सिलसिलामा साउन ३ गते भानु, भूपाललगायतका साथीहरुस“ग म पनि बन्द सफलताको आह्वान गर्दै अनामनगरको मिलन विद्या मन्दिरमा पुगेकी थिए“ । हामी त्यहा“ गयौं र आफ्नो अनुरोधपत्र त्यहा“का प्रधानाध्यापकलाई दियौं । वातावरण सौहादर््रपर्ूण्ा थियो, प्रधानाध्यापकले हाम्रो पत्र लिए । यसो हु“दा हामीले अनुमानसम्म गरेका थिएनौं कि हामी दुश्मनको घेरामा परेका छौं भन्ने कुराको । जब हामी स्कूलको गेटबाट बाहिरिदैं थियौं प्रहरीले सबैलाई च्याप-च्याप समातेर भ्यानमा हाल्न थाल्यो । त्यसबेलासम्म अखिल -क्रान्तिकारी) लाई राज्यले आतंककारी घोषित गरेको थिएन । यातना पनि कम दिन्छ भन्ने कुरा थुनिएर छुटी आएका साथीहरुले भन्थे । मलाई पनि त्यस्तै होलाजस्तो लागेको थियो । तर, स्थिति कल्पना गरेभन्दा निक्कै नै फरक रह्यो । हामीलाई अनामनगरमा समातेर सरासर हनुमानढोका लगियो । अनामनगरबाट हामी १२ जना समातिएका थियौं र त्योमध्ये महिला ममात्र थिए“ । लगेकै दिन राती मलाई प्रहरीहरुले घर पुर्याइदिन्छौं भनी खोरबाट निकाले । तर, घर पुर्याउलान् भनेका पुलिसहरुले मलाई घर लैजा“दैन थिए । कुनै कालकोठरी जस्तो ठाउ“मा पिसाबै पिसाबको गन्ध आउने भर्ूइंमा लगेर फ्या“किदिन्थे र भोलिपल्ट बिहान फेरि हनुमानढोका पुर्याउ“थे । रातभरि हात र खुट्टामा हत्कडी लगाइएको हुन्थ्यो । पिसाब लाग्दा 'सर, पिसाब फर्ेन जान्छु' भन्थे“ । 'पाइ“दैन' भन्दै मलाई उल्टै हप्काउ“थे । साह्रै जिद्धी गरेपछि उत्साहित हु“दै 'ल, पाइन्टको चेन हामी खोल्दिन्छौं, अनि पिसाब फेर्..' भन्थे । मैले नमान्दा 'त्यसोभए जेसुकै गर्' भन्थे । त्यसरी मैले कहिले पनि चेन खोलेर पिसाब फर्ेन पाइन“ र पाइन्टभित्रै पिसाब फर्ेन बाध्य थिए“ । म पाइन्टमै पिसाब फेरेर पूरै दर्ुगन्धित भएकी थिए“ । रोएर अनि चिच्याएर मानसिक रुपमा म अर्धचेतको अवस्थामा पुगेकी थिए“ । शरीरका विभिन्न भागमा उनीहरु हात हाल्ने प्रयत्न गर्थे, तर म चिच्याएर त्यसको प्रतिवाद गर्थें । नेताहरु भेटाइदे, नत्र बलात्कार गरिदिन्छौं पनि भन्थे । 'हामीले बलात्कार गरेर तेरो पेटमा ७-८ महिनाको बच्चा भएपछि छाडिदिन्छौं, अनि त्यसबेला त्यो कसको बच्चा भन्छेस्' भन्दै मलाई मानसिक तनाव दिइरहन्थे उनीहरुले । दिउ“सो हनुमानढोका पुर्याएपछि म सरसफाई गथर्ंर्ेे यसरी चरम शारीरिक र मानसिक यातनापछि सरकार-माओवादी वार्ताको क्रम शुरु भइरहेको थियो । पार्टर्ीी सबै आस्थाका बन्दीहरुको रिहाइको माग गर्यो र त्यहीअर्न्तर्गत मलगायतका धेरै साथीहरु यातनागृहबाट मुक्त भयौं । continues..>>>>
|
|
|
Geman
Please log in to subscribe to Geman's postings.
Posted on 04-06-06 9:19
AM
Reply
[Subscribe]
|
Login in to Rate this Post:
0
?
|
|
from Janaastha Weekly बलात्कारको मुखबाट बाहिरि“दा विमसु
bimasu2000@yahoo.com बन्दीगृह, अर्थात् यातनागृहभित्रको दारुणिक कथा हो यो । हामी २१ औं शताब्दीमा प्रवेश गर्यौं भन्न पनि लाजलाग्दो छ यो कथा । मानवअधिकारको फत्तुर हा“क्ने सुरक्षाकर्मीभित्रका बलात्कारी झुण्डको अत्याचारको शिकार ममात्रै होइन, थुप्रै महिला मभन्दा बढी मात्रामा भइसक्नुभएको छ । तर, म निसंकोच आफूलाई प्रस्तुत गर्ने साहस राखेर यी पंक्तिहरुमा प्रकट भइरहेकी छु । झापाको धरमपुर गाविस वडा नं. ५ मा पर्छ मेरो घर । घरकी म एक्ली छोरी हु“, न दाजुभाइ छन्, न बुबा नै । सानैदेखि हो, मेरो व्यक्तिगत जीवन जटिलताबीच हर्ुर्किएको । ममा चेतनाको विकास भएस“गै मैले महिलामाथिको उत्पीडन भोगेकी हु“ । परिवारभित्रै छोरीमाथि अन्याय भएका घटनाहरुले मैले सबैलाई आफूजस्तै ठान्न थाले“ । सामाजिक र सांस्कृतिक क्रान्ति भन्ने कुरा नबुझ्दै हो, म त्यसप्रति निष्ठावान भएकी । उमेर का“चै छ“दा म परिवर्तनको सपना देख्थे“ । धरमपुरस्थित मंगलबारेमा रहेको श्री मोति माविमा अध्ययनरत छ“दा केही राजनीतिक चेतना हासिल गर्ने अवसर पाएकी थिए“ । मैले भोगेका सामाजिक विभेदलाई ०५२ सालदेखि सशस्त्र जनयुद्धमा ओर्लिएको नेकपा -माओवादी) ले मात्रै हल गर्नसक्छ भन्ने मेरो ठम्याई रह्यो । मालेमावादको विकासबाट सामाजिक र सा“स्कृतिक संरचनामा आमूल परिवर्तन आउ“छ भन्ने विश्वासका साथ म असंगठित रुपमै भएपनि माओवादी बन्न पुग“े । जतिबेला ममा मालेमावादको चेनता हावी भयो, म एसएलसी दिएर बसेकी थिए“ । लगत्तै उच्चशिक्षा अध्ययनको सिलसिलामा काठमाडौं आई रत्नराज्य क्याम्पसमा भर्ना भए“ । रमेश श्रेष्ठ, गीता अधिकारीलगायतका अखिल -क्रान्तिकारी) स“ग सम्बद्ध साथीहरुको सर्म्पर्कले मैले पनि संगठनमा काम गर्ने अवसर पाए“ । मुलुक र जनताका लागि जनयुद्ध एउटा महान अवसर हो भन्दै म त्यसमा होमिएकी हु“, यर्सथ जस्तै यातना र मृत्यु पनि स्वीकार गरेकी थिए“ । अखिल -क्रान्तिकारी) ले ०५८ साउन ४ मा बन्दको कार्यक्रम तय गरेको थियो । हामी प्रचारप्रसारको क्रममा रातदिन हि“ड्थ्यौं । विशेषतः विद्यालयहरु गएर औपचारिक पत्रसाथ हामी बन्द सफलताका लागि आग्रह गर्दथ्यौं । त्यसै सिलसिलामा साउन ३ गते भानु, भूपाललगायतका साथीहरुस“ग म पनि बन्द सफलताको आह्वान गर्दै अनामनगरको मिलन विद्या मन्दिरमा पुगेकी थिए“ । हामी त्यहा“ गयौं र आफ्नो अनुरोधपत्र त्यहा“का प्रधानाध्यापकलाई दियौं । वातावरण सौहादर््रपर्ूण्ा थियो, प्रधानाध्यापकले हाम्रो पत्र लिए । यसो हु“दा हामीले अनुमानसम्म गरेका थिएनौं कि हामी दुश्मनको घेरामा परेका छौं भन्ने कुराको । जब हामी स्कूलको गेटबाट बाहिरिदैं थियौं प्रहरीले सबैलाई च्याप-च्याप समातेर भ्यानमा हाल्न थाल्यो । त्यसबेलासम्म अखिल -क्रान्तिकारी) लाई राज्यले आतंककारी घोषित गरेको थिएन । यातना पनि कम दिन्छ भन्ने कुरा थुनिएर छुटी आएका साथीहरुले भन्थे । मलाई पनि त्यस्तै होलाजस्तो लागेको थियो । तर, स्थिति कल्पना गरेभन्दा निक्कै नै फरक रह्यो । हामीलाई अनामनगरमा समातेर सरासर हनुमानढोका लगियो । अनामनगरबाट हामी १२ जना समातिएका थियौं र त्योमध्ये महिला ममात्र थिए“ । लगेकै दिन राती मलाई प्रहरीहरुले घर पुर्याइदिन्छौं भनी खोरबाट निकाले । तर, घर पुर्याउलान् भनेका पुलिसहरुले मलाई घर लैजा“दैन थिए । कुनै कालकोठरी जस्तो ठाउ“मा पिसाबै पिसाबको गन्ध आउने भर्ूइंमा लगेर फ्या“किदिन्थे र भोलिपल्ट बिहान फेरि हनुमानढोका पुर्याउ“थे । रातभरि हात र खुट्टामा हत्कडी लगाइएको हुन्थ्यो । पिसाब लाग्दा 'सर, पिसाब फर्ेन जान्छु' भन्थे“ । 'पाइ“दैन' भन्दै मलाई उल्टै हप्काउ“थे । साह्रै जिद्धी गरेपछि उत्साहित हु“दै 'ल, पाइन्टको चेन हामी खोल्दिन्छौं, अनि पिसाब फेर्..' भन्थे । मैले नमान्दा 'त्यसोभए जेसुकै गर्' भन्थे । त्यसरी मैले कहिले पनि चेन खोलेर पिसाब फर्ेन पाइन“ र पाइन्टभित्रै पिसाब फर्ेन बाध्य थिए“ । म पाइन्टमै पिसाब फेरेर पूरै दर्ुगन्धित भएकी थिए“ । रोएर अनि चिच्याएर मानसिक रुपमा म अर्धचेतको अवस्थामा पुगेकी थिए“ । शरीरका विभिन्न भागमा उनीहरु हात हाल्ने प्रयत्न गर्थे, तर म चिच्याएर त्यसको प्रतिवाद गर्थें । नेताहरु भेटाइदे, नत्र बलात्कार गरिदिन्छौं पनि भन्थे । 'हामीले बलात्कार गरेर तेरो पेटमा ७-८ महिनाको बच्चा भएपछि छाडिदिन्छौं, अनि त्यसबेला त्यो कसको बच्चा भन्छेस्' भन्दै मलाई मानसिक तनाव दिइरहन्थे उनीहरुले । दिउ“सो हनुमानढोका पुर्याएपछि म सरसफाई गथर्ंर्ेे यसरी चरम शारीरिक र मानसिक यातनापछि सरकार-माओवादी वार्ताको क्रम शुरु भइरहेको थियो । पार्टर्ीी सबै आस्थाका बन्दीहरुको रिहाइको माग गर्यो र त्यहीअर्न्तर्गत मलगायतका धेरै साथीहरु यातनागृहबाट मुक्त भयौं । continues..>>>>
|
|
|
Geman
Please log in to subscribe to Geman's postings.
Posted on 04-06-06 9:22
AM
Reply
[Subscribe]
|
Login in to Rate this Post:
0
?
|
|
Continues...>>> ०५८ साल मंसीर ११ गते सरकारले माओवादीसहितका भातृ संस्थाहरुलाई पनि आतंककारी घोषित गर्दै रेर्डकर्नर नोटिस जारी गरेपछि अरुजस्तै म पनि भूमिगत भए“ । तर, संगठनले मलाई शहरी क्ष्ँेत्रको जिम्मेवारी तोकेको कारण म रिङ्गरोडबाट बाहिर जान्नथे“ । २०५९ साल बैशाख १० गते पार्टर्ीी नेपाल बन्दको आह्वान गरेको थियो । र, संगठनले मलाई बन्दको अनुगमन गर्ने जिम्मेवारी दिएको थियो । सोही जिम्मेवारीबमोजिम म घुम्दैफिर्दै पद्मकन्या क्याम्पस पुगेकी थिए“ । पद्मकन्या क्यापसमा छिर्न मात्रै खोजेकी थिए“ सादा पोशाकका सुरक्ष्ँाकर्मीहरुले पछाडिबाट च्याप्प समातेर आ“खामा कालोपट्टी लगाइदिईहाले । त्यसरी पट्टी लगाएर कहा“ लगियो, कसरी राखियो मलाई थाहा भएन, तर साह्रै दर्ुगन्धित थियो मलाई राखिएको ठाउ“ । सामान्यतया कालोपट्टीले बा“धेर अपहरणको शैलीमा गिरफ्तार गर्ने काम शाही सेनाले गर्दछ, र त्यो पनि त्यस्तै गिफ्तारी थियो । बन्दीगृह भनिने यातनागृहमा लगेर मलाई बुटैबुटले जिउभरि हिर्काउ“थे । लठ्ठी र पाइपले कति पिटे, कुनै हिसाब छैन । पिट्दापिट्दै मेरो होस गुम भइसकेको हुन्थ्यो र व्यु“झि“दा मेरो शरीरभरि भल्भली रगत बगेको हुन्थ्यो । शरीरका अधिकांश भाग चिराचिरा परेका हुन्थे, खत अझै पनि बा“की नै छ । उनीहरुले मलाई गाउ“ले दाजु र संगठनमा स“गै काम गरेका पुष्प बस्नेतका बारेमा सोधिरहेका थिए । अगाडि कुनै चिज राखेको जस्तो लाग्छ र 'ख्याट्ट' गरेको आवाज सुनिन्थ्यो, यर्सथ त्यो टेपरर्ेकर्डर हुनर्ुपर्छ । र, मलाई दबाब दिन्थे- 'पुष्पले मलाई पटकपटक बलात्कार गर्यो भनेर भन्..†' 'तिहारमा त्यो गाउ“ले दाजुको वरिपरि घुमेर पूजा गरेकी छु, मेरो आफ्नै भन्नु कोही पनि दाजुभाइ छैनन्, त्यस्तो दाजुले मलाई बलात्कार गर्र्यों भनेर म कसरी भनौं' भन्दै म उनीहरुको कुराको प्रतिवाद गर्थें । अनि, फेरि शुरु हुन्थ्यो, लाठी र पाइपले हिर्काउने क्रम । म बोल्नसम्म सक्थें, उठ्न सक्दिन थे“ । उनीहरुले मलाई घिसारेर शौचालय लैजान्थे र घिसारेरै खोरमा फ्या“किदिन्थे । उनीहरुले विशेषतः मेरो पैतालामा आक्रमण गरेका थिए । त्यहीकारण अहिले पनि पैताला झमझमी दुख्ने क्रम जारी छ । आ“खामा पट्टी लगाएको अवस्थामा मलाई उनीहरुले नाङ्गै पार्थे । बलात्कार गर्ने नियतले संवेदनशील अङ्गमा हात पुर्याउ“थे । जब उनीहरुको हात मेरो अङ्गमा चल्न थाल्थ्यो, म रुन्थें, कराउ“थंे, चिच्याउ“थंे, धम्क्याउ“थंे र सम्भव सबैथोक गर्थें । 'पुष्प बस्नेतले मलाई बलात्कार गर्यो' मात्रै भन्दा पनि छाडिदिन्छौं भन्दै मलाई उनीहरुले दवाबस्वरुप त्यस्तो गरेका हुन् । एक दिन त मलाई नाङ्गै पारेर संवेदनशील अङ्गमा हातपात मात्रै होइन, मेरो योनीमा लाठी घुसारेर पशुवत् व्यवहार पनि उनीहरुले पर््रदर्शन गरे । मैले आफू माओवादीप्रति आस्थावान भएपनि संलग्नता नभएको अडान कायमै राखेको थिए“ । शायद त्यसैले होला त्यो चरम यातनागृहबाट मलाई उनीहरुले अर्ढाई महिनामा मुक्त गरे । मुक्तिपछि ममा परिवर्तन आयो । जनयुद्धमा सरिक हुने मेरो मनोगत चाहना मात्रै थियो । तर, वस्तुगत स्थिति जनयुद्धमा लाग्ने खालको थिएन । त्यसमा पनि मेरी एक्ली आमा र परिवार बनाउनुपर्ने कुराप्रति म बढी नै घोत्लिए“ । व्रि्रोहप्रतिको प्रतिवद्दता एक ठाउ“मा, संगठित नहुने सोच बनाएर मैले ६० सालदेखि पत्रकारिताको बाटो रोजे“ । संगठनमा नरहेपछि साथीहरुमा विभिन्नखाले भ्रमहरु हुने र प्रकारान्तरमा म माओवादीबाट पूरै अलगथलग भए“ । आमाप्रतिको दायित्व एकातिर थियो भने कमाउने काम गर्नुपर्ने अर्को आवश्यकता थियो । म सीएमए पनि पढेको कारण स्वास्थ्यक्षेत्रमा मेरो राम्रै दख्खल थियो । पत्रकारितालाई आत्मसन्तुष्टी र स्वास्थ्यसम्बन्धी विभिन्न रिर्सचहरुलाई आयमूलक कार्यको रुपमा लि“दै म अहिलेसम्म पनि कार्यरत छु । तीन वर्षभयो मैले नेकपा -माओवादी) सित नाता टुटाएको । तर, जंगली बर्बरतामा ओर्लिएको यो सरकार अझै पनि मजस्ता निहत्था नारीमाथि खनिन छाड्दैन । जनयुद्धमा नलागेपनि ममा व्रि्रोह मरेको छैन । लोकतान्त्रिक आन्दोलनमा मेरो संलग्नता नरहने कुरै भएन । त्यसै क्रममा कथित स्थानीय निर्वाचनको अन्तिम दिन दाङमा एमाले कार्यकर्ता उमेश थापाको हत्याको विरुद्ध मैतिदेवीबाट एउटा विरोध जुलुस निस्किएको थियो । त्यो जुलुसमा म पनि मैतिदेवीबाटै सहभागी भए“ । डिल्लीबजारको ओरालोमा आइपुगेपछि प्रहरी हस्तक्ष्ँेपका कारण साथीहरु सबै तितरबितर हुनुभयो । म पनि जुलुसबाट तितरबितर भएर डिल्लीबजारको ओरालोमा रहेको ध्रुवको स्टेशनरीतिर साइड लागे“ । त्यसरी साइड लागेर उभि“दा जनआस्थाका सम्पादक किशोर श्रेष्ठस“ग एकैछिन झुलुक्क भेट भएको थियो । विश्वमणि दाइ पनि त्यहीं हुनुहुन्थ्यो । जुलुस तितरबितर हुनाले म मैतिदेवीतिरै फर्किए“ । म मैतिदेवी चोक नपुग्दै केही सादा पोशाकका मानिसहरुले 'तपाईंस“ग केही सोधपुछ गर्नुपर्ने भएकोले हामीस“ग हि“ड्नुस्' भन्दै मलाई लैजान खोजे । मैले आफू पत्रकार भएको भन्दै परिचयपत्र देखँए“ र उनीहरु सुरक्ष्ँाकर्मी भएको प्रमाण मागंे । उनीहरुले परिचयपत्र देखाउनुको सट्टा कम्मरमा च्यापेको पेस्तोल निकाल्न थाले । त्यसपछि उनीहरुस“ग नगई सुखै भएन । उनीहरुले मलाई आ“खामा कालोपट्टी बा“धेर लगे । एउटा मान्छेले मलाई भरपूर मानसिक यातना हुनेगरी सोधपुछ गर्यो । समातेकै दिन सा“झ सादा पोशाककै सुरक्षाकर्मीहरुले मलाई मैतिदेवीको सेतो पुलको आसपासमा लगेर छाडिदिए । त्यसरी म मुक्त भएपछि स्वच्छन्द पाराले मैतिदेवीतिर जान थाले“ । तर, केही बेरमै सेनाको हरियो गाडी आयो र मलाई पक्राउ गर्यो । शुरुमा त मैले जान्न भनें, तर घिसारेर उनीहरुले मलाई गाडीमा हाले । फेरि आ“खामा कालोपट्टीले बा“धेर मलाई यातनागृहमा लगियो । 'पत्रकारचाहि“ हो रहिछस्, तर माओवादी पत्रकार रहिछस्, तेरा नेताहरु कहा“-कहा“ छन्, लौ बता' भन्दै मलाई सोध्न थाले । मैले इमान्दार भएर थाहा नभएको कुरा थाहा छैन भनंे । मैले जनआस्थालाई नै दिन्छु भनेर बन्दीगृहमा महिलाहरु बलात्कृत भई मर्ने प्रसङ्गको एउटा अपूरो फिचर झोलामा राखिरहेकी थिए“ । उनीहरुले त्यो झिकेर पढे । त्यो पढ्नाले उनीहरु झन आक्रोशित भए र मलाई दिने यातनाको क्रम पनि बढ्यो । कुटपिट सामान्य नै भयो, बलात्कार र मार्नेसम्मका धम्की दिन पछि परेनन् । उनीहरुले शुरुमा मेरो ज्याकेटको चेन खोले । शरीरको माथिल्लो भागमा म निर्वस्त्र भए“ । लाज ढाक्न कुहिनाको सहारा लिए, उनीहरुले मेरो हात झट्कारे । आ“खामा कालोपट्टी छ“दैछ, त्यसैले कस्ताखाले मान्छे थिए ठम्याउन सकिएन । एउटा मान्छेले 'केटा हो, अब सबैले मिलेर सिध्याऊ“' भन्नासाथ बुट लगाएका मान्छेहरु गुडुडु आइपुग्थे र कसैले 'पर्दा लगा' भन्ने आदेश दिन्थ्यो । पर्दा लागेजस्तो आवाज पनि सुनिन्थ्यो । मैले भनें- 'बरु मलाई गोली ठोकर मारियोस्, तर बलात्कार नगरियोस् ।' मैले उनीहरुलाई आ“शुले पगाल्न जे पनि गरंे । मेरी आमा हुनुहुन्छ, मेरो सामाजिक दायित्व छ, माओवादी पनि होइन भनेर अनेक बिन्ती गरंे मैले । एउटा नारीको आ“खाबाट भल्भली आ“शु झरिरह“दा पनि उनीहरु अझै बलात्कारको प्रयासमै थिए । तर, मेरो आ“शुले उनीहरुलाई पगाल्न सकेन । अब म बलात्कृत भए“ भन्ने बुझेपछि मैले भनें- 'ठीकै छ, भौतिक शरीरमाथि बलात्कार गरेपनि मेरो विचारमाथि बलात्कार गर्न सक्दैनौ, म अरु महिलाहरुजस्तो पीडा गुम्साएर बस्ने होइन ।' उनीहरुले अन्तिममा भने- 'योपल्ट बचिस्, अर्कोपल्ट आइस् भने त“लाईं यही मर्नेगरी गर्र्छौ... ।' कारण के रहेछ भने, बाहिर नेपाल पत्रकार महासंघलगायतका संस्थाहरुले मेरो पक्षमा आवाज उठाएपछि नैतिक दबाबका कारण हनुमानढोका पुर्याउने आदेश उनीहरुलाई आएको थियो । म हनुमानढोकाबाट केही दिनअघि रिहा भई पुनः उही पत्रकारितामा रम्दैछु । उहिलेदेखि अहिलेसम्मको व्यवहारका कारण घर गएर बस्ने अवस्था छैन । संगठनमा सक्रियरुपले संलग्न नहु“दा पनि मैले सुख पाइन“ । त्यसैले के गरौं, कसो गरौं भइरहेको छ मलाई । भावना 'व्रि्रोही' -प्रर्साईं), धरमपुर- ५ झापा
|
|
|
Geman
Please log in to subscribe to Geman's postings.
Posted on 04-06-06 9:24
AM
Reply
[Subscribe]
|
Login in to Rate this Post:
0
?
|
|
Sorry for Double Posting, I kindly ask Admin to remove double Posting thankx...
|
|